Hyla arborea, de boomkikker.

Formaat postzegel. En daarom zou je in het geval van de boomkikker beter consequent van boomkikkertje kunnen spreken. Het diertje meet maar zo’n 3 a 4 centimeter. Vrouwtjes soms 5. Piepklein dus. Het verkleinwoord is op zijn plaats.

boomkikker5

Dat ze klein waren, wist ik wel. Maar zo klein, dat ervoer ik pas afgelopen zomer toen ik ze voor het eerst zag. Als je niet echt goed oplet, loop je er zo aan voorbij. Natuurvriend Jan Ligtenberg wees me de plek. Niet meer dan een slordige dertien kilometer van mijn woonplaats. Vlak bij een mooie poel zag ik voor het eerst in mijn leven de boomkikker. Net zo klein. Net zo mooi. We telden er zeker een stuk of 15 die dag. Het was juli 2013.

Nadien bezocht ik in die zomer nog verschillende keren deze fraaie locatie, waarvan ik de naam liever niet noem. Het beestje valt nogal eens ten prooi aan stroperij. En dat is jammer. De Hyla arborea hoort niet thuis in een terrarium. Die hoort thuis op de bladeren van braamstruiken. Lekker in het zonnetje. In de vrije natuur.

De boomkikker staat op de rode lijst, al neemt door tal van biotoop-verbeteringen hun aantal gelukkig weer toe. Komende zomer ga ik ze vast nog wel eens een keer weer bewonderen.  De Europese boomkikker. Soms hoeft iets niet groot te zijn om mooi te zijn.

Dit bericht is geplaatst in Amfibieën. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *