Een kransje tekort.

Het is 30 Mei 2014. Er staat een berg voor mij.  Een kale berg. De Mont Ventoux. Ik moet naar boven. Op de fiets en dat twee keer. Geld bij elkaar fietsen voor de stichting TourduALS.

canon50 079

Rond half negen in de ochtend laat ik Bedoin achter me. Een klim van eenentwintig kilometer ligt voor mijn  wielen.  De aanloop is goed te doen. In ´het bos´ wordt dat  anders. Acht kilometer lang pittig klimmen en halverwege concludeer ik dat hors categorie voor deze berg niet te veel eer is. De geplaagde benen vragen om een lichter verzet. Kleiner schakelen! Ik voel de weerstand van de shifter. Kleiner kan niet meer. Shit.

Bij Chalet Reynard, een plateau zo’n zes kilometer voor de top, vlakt het even wat af. Een geschenk uit de hemel, dat steeds dichterbij komt.  Een paar honderd meter verder rijd ik het kale deel van de berg op. Opnieuw pittig klimmen.  En weer die drang om op te schakelen. Ik beroer de shifter niet eens meer.

Met gebalde vuist passeer ik na iets meer dan  twee uur fietsen de top van de Kale Berg. Het beest is bedwongen.  De afdaling naar Sault is een mooie. Goedlopende bochten, goed wegdek. In Sault valt mijn oog op een man die vanaf een ambulancebed deze dag mee beleeft. Hij heeft een zuurstofslangetje in de mond. Zo ver heeft ALS  hem al aangetast. ‘Nog even en hij komt een kransje tekort, ‘ flitst door mijn hoofd.

Ik stap weer op mijn zwart-rood-witte Scott. Nog 26 klimkilometers te gaan. Ik kom geen kransje meer tekort.

canon50 110canon50 114canon50 043

Dit bericht is geplaatst in Wielrennen. Bookmark de permalink.

4 Reacties op Een kransje tekort.

  1. Meester van de Kale Berg Marco schreef:
  2. Coen van Raaij schreef:
  3. Janien Lansink schreef:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *