2015

Maandagochtend en ik beleef de eerste dag van mijn krokusvakantie. Buiten is het grijs en nat. Het waait en het regent. Meer herfst dan winter.

Wat gaat dit jaar me brengen op het gebied van natuurbeleving. Welke mooie dingen ga ik zien? Ga ik opzoeken? De Hongarije-reis die ik in mei ga maken zal zeker wat leuke dingen opleveren. Mooie vlinders hoop ik. En wat bijzondere vogels. Bijeneters bijvoorbeeld. Heb er zin!

klprozen

Maar ook in eigen land is er ‘werk’ te doen. Vooral op vlindergebied. Ik zal naar Limburg en Brabant moeten voor het donker pimpernelblauwtje en het pimpernelblauwtje. Maar ook het klaverblauwtje en het veenbesblauwtje staan op mijn lijstje. De iepenpage bij Winterswijk. En natuurlijk de grote vuurvlinder in De Wieden. Geen makkelijke soorten maar wie weet ligt er een goed vlinderjaar te wachten.

En dan natuurlijk, ik schreef er al eerder over: een rouwmantel. Niet zo gemakkelijk om te vinden. Echt een vlinder die overal en nergens kan opduiken. En omdat ik zelden ver reis om een soort bij te schrijven, zal ik daar de komende jaren al het geluk van de wereld voor nodig hebben.

2015: ik laat me blij verassen.

Geplaatst in Natuur | Een reactie plaatsen

Bevroren tijd

Het jongetje ligt in bed. Luistert naar de wind die om het huis giert. Die door de kieren tussen de dakpannen jaagt. In het aardedonker gaat zijn hand naar rechts. Blindelings vindt hij het knopje waarmee het bedlampje aan gaat. Hij kijkt naar de geblokte wollen deken, die hij uren eerder optrok tot aan zijn mond. Bij zijn mond rijp op de deken.

Buiten hoort hij het geluid van een een bezem. Af en toe het holle, kloppende geluid van de zijkant van de bezem tegen de zijkant van het huis. Vader veegt sneeuw. Het ritmische geluid van het vegen brengt hem weer in slaap. De witte plek op de deken groeit nog wat aan.

Het jongetje is vroeg wakker. In de vrieskou doet hij zijn pyjama uit. Trekt zijn kleren aan en schuift het donkerbruine gordijn een stukje open. Voorzichtig. Zijn broertje op dezelfde kamer slaapt nog. Het sneeuwt nog steeds. En het waait flink.

Op de overloop opent hij de deur naar de zolder. Hij kijkt naar boven en ziet hoe er sneeuw door de kieren tussen de dakpannen wordt geblazen. Op de planken vloer vormen zich hoopjes sneeuw. Jachtsneeuw. Zo noemt vader dat.

De man staat op De Borkeld naast zijn crossfiets. Het wintert. Het heeft gesneeuwd en overal om hem heen is het oogverblindend wit. Bij een uitkijkpost besluit hij even te stoppen. Hij hangt zijn fiets aan een houten bankje. Zijn ogen dwalen over de vlakte. De kin schuurt langs het halsdoekje, dat hij voor de kou draagt. Hij kijkt naar beneden en ziet de rijp op het doekje. Bevroren adem.  Hij denkt aan het jongetje vijftig jaar terug. Bevroren tijd.

canon50 093fiets

Geplaatst in De wereld | Een reactie plaatsen

Krullen in de boter

In de vooravond nog even naar bed. Uurtje of twee. Om tegen tienen gewekt te worden.  Ik ben zeven. Misschien acht. Kerstavond begin jaren zestig.

Om elf uur lopen we naar de r.k. kerk, die vrijwel grenst aan onze achtertuin. Je moet er vroeg bij zijn, wil je een  fatsoenlijke zitplaats  hebben. De kerk zit mudvol voor de plechtige middernacht-hoogmis. Een mis met drie Heren. Met pracht en praal. Mystiek. Gezangen. Een jongetje raakt bedwelmd.

In het aardedonker lopen we terug naar huis. Binnen smeult de kolenkachel nog. Vader gooit er  wat antraciet op. Nootje vier. Moeder dekt de tafel. Er is brood en beleg dat ik eens per jaar zie. En er is roomboter. Met een warm mes veegt moeder een paar zwierige krullen in de boter. Het jongetje kijkt verwonderd toe.

mijn lieve moeder

Geplaatst in De wereld | Een reactie plaatsen

Het zilveren vogeltje

Het was niet meer dan een handvol dagen voor kerst en mijn moeder tuigde de kerstboom op. Op de bank de vergeelde kartonnen dozen met daarin de kerstspullen. Ballen. Piek. Engelenhaar. Alles in zilver.

Ik kijk van een afstandje toe. Bal na bal krijgt een zorgvuldig uitgekozen plek. Hangen aan haakjes uit een klein kartonnen doosje. Klokjes zijn er ook. Een trompetje. Maar het is niet waar ik op wacht. Ik wacht op het vogeltje. Het zilveren vogeltje met het witte sprietstaartje. Met een  klemmetje waarmee het op een dennentak kon worden vastgezet. Door zijn gewicht draait het een paar keer naar beneden.  Ik zie moeder er mee worstelen. Het duurt even maar dan zit ie goed. Een zilveren vogeltje kijkt me aan. Het zilveren vogeltje waar ik alleen naar kijken mocht.

Moeder tuigde de kerstboom op.

vogeltje

 

 

Geplaatst in De wereld | Een reactie plaatsen

You can’t always get what you want.

Ik heb me er bij neergelegd. Patagonië zal ik nooit meer zien. De ongekend mooie natuur van Torres del Paine zien, zal een droom blijven. Een reis met de Transsiberië Expres gaat het ook niet meer worden. Net als een trektocht door Kamtsjatka. Voor een  stellers zeearend zal ik plaatjes moeten googelen. Mijn vurigste wens, walvissen zien in het zuidpoolgebied, zal niet  in vervulling gaan.  Het is niet anders.

Maar ik treur er niet meer om. Als ik op de Herikerberg een echte kopergroenzwam zie, is mijn dag ook goed. En die dag is ook goed als ik op de Holterberg een oorlepelzwam vind. Of een koningsmantel. You can’t always get what you want’. Zo is het toch?

echte kopergroenzwam4oorlepelzwam4koningsmantel

Geplaatst in Natuur | Een reactie plaatsen